و هنگام رفتنش،

نگاهت را از گذشته پس بگير...

«۱۴ بهمن ۸۴»

احترامات اجباري و مخوف.

اما من بي آنکه مجبور باشم

احترام مي گذارم.

از نگاهي در آينه مي ترسم.

نگاهي که بارها

تکرار مي شود...

و مرا مي ترساند.

از اين گنگي پر صدا مي ترسم.

«۲۴ اردیبهشت ۸۳»

گفتي دراز است اين راه

براي ديدنت.

دستانت به سکوت لبهايم گره خورد.

من ماندم و بي صدايي محض اين روزگار تلخ.

من مانده ام با چشمان پر از حرف تو.

و تو...

تو ماندي با غمي بزرگ،

                        جاودانه.

من بودم و تو...

اينجا راهي به سکوت ندارد.

«۹ آبان ۸۳»

هميشه فاصله ايست

که من را به تو پيوند مي زند.

«۳۱ اردیبهشت ۸۳»

بيهوده از کنارشان رد شده ايم

و تازه دريافته ايم

که چه عظمتي بوده اند در جواني مان...

دلم تنگ است

براي صداهاي کودکانه اي

که آزادانه رهاشان کرده ايم

تا روزها بگذرند

و ما ندانسته

پير شديم.

«۱۲ شهریور ۸۴»